افغانستان امروز

امروز صبح دانشجویان دانشگاه بلخ بر علیه رییس دانشگاه تظاهرات کرده بودند. اعتراض اصلا به خاطر آن بود که رییس دانشگاه یکی از محصلین را به خاطر بی نظمی اش در داخل کلاس درس و در حضور استاد و سایر محصلین چند سیلی زده بود. تظاهرات کننده گان خواستار توضیح این عمل توسط رییس شده بودند و ادعا داشتند که وی اگر توضیح منطقی برای عمل خود ندارد باید در جمع محصلین عذر خواهی بکند. بعد از اینکه تجمع پس از حدود سه ساعت به نتیجه نرسید محصلین دسته جمعی به مشایعت نیروهای امنیتی به طرف دفتر مقام ولایت حرکت کردند تا صدایشان را به گوش والی برسانند. این حرکت امروز محصلین تحت پوشش رسانه های خبری قرار گرفت.

یک لحظه غفلت و عدم کنترول اعصاب یک چنین جنجال و بد نامی بزرگ را می آفریند.

قبل از همه باید یاد آور شوم که به دلیل تراکم درس ها و تجمع گرفتاریها مدتی است که مطلب جدید ننوشته ام و از این پس هم ممکن است دیر به دیر خدمت دوستان باشم. و از دوستانی که سر می زنند و با صفحه قدیمی اپدیت نشده مواجه می شوند عذر می خواهم.

بارها اتفاق افتاده که ملالی جویا با سخنان تند خود علیه مجاهدین جلسه ها را به هم ریخته و جرگه ها را آشفته ساخته است. باز هم اخیرا در پارلمان با حمله به جنگ سالاران اوضاع را متشنج ساخت.

من نمیدانم که ملالی جویا چه فکر می کند؟ فکر می کند با یاد آوری جنایات جنگ سالاران کشف تازه ای کرده است؟ یا مثلا با حمله به آنها شجاعت خود را به تصویر می کشد؟

جنایات مجاهد نما ها را همه ملت افغانستان با گوشت و پوست خود لمس کرده و چشیده اند و با تکرار و اعلان آن که چیزی عوض نمی شود. ملت افغانستان ، خود کرزی ، قدرت ها ی جهانی و همه و همه به جنایات و خیانت های گروه های فاسد مجاهد نما واقف اند و میدانند که این کفتار های وحشی چه ها که نکرده اند. و آنچه ملالی جویا با فریاد اعلان می کند برای هیچ کس مطلب تازه ای نیست.

ملالی جویا با حمله به تفنگ سالاران در لویه جرگه توجه رسانه ها و نیز سیاستمداران را به خود جلب کرد و به این وسیله بر سر زبانها افتاد و شخصیت شناخته شده مطبوعات گردید اما اکنون او با تکرار این داستان کم کم همه را خسته می کند. دو عامل ممکن است که موجب این رفتار او باشد. اول تشویق بعضی از طرفدارانش و تعریف و تمجید دیگران از شجاعت و صراحت او . دوم اطمینان از اینکه کسی نمی تواند آسیبی به او برساند. به نظر من نماینده باید صاحب فکر ، طرح و اندیشه باشد. فقط اعتراض و حمله به جنایتکارانی که در کرسی های پارلمان در کنار او نشسته اند و تا چهار سال دیگر هم کسی قادر به برکناری آنها نیست گره از کدام مشکل می گشاید؟

هنوز کشور ما از مرحله مصلحت اندیشی و مصلحت گرایی گذر نکرده است. هنوز وقت آن نرسیده که کرسی های دولت و پارلمان را از لوث وجود جنگ سالاران پاک کرد. ثانیاً ملت ما هنوز به تشخیصی نرسیده است که دوست و دشمن خود را تمیز بدهد. مگر همین جنگ سالاران جانی با رای همین مردم  به پارلمان راه نیافتند؟ مگر بالاترین رای ها را جنگ سالاران در کابل و ولایات به دست نیاوردند؟ شما فکر می کنید که اگر کرزی مصلحت اندیشی نکند و دولت را از طرف جنگ سالاران به تحریم و تهدید مواجه نبیند از آنان در کابینه استفاده خواهد کرد؟

خلاصه اینکه به نظر من خانم ملالی جویا به خواننده ای شباهت دارد که فقط یک ترانه را بلد است و در هر نوع مراسمی همان یک ترانه را تکرار می کند.

نظر شما چیست؟