هر وقت خبری از وضعیت عراق می شنوم پشتم می لرزد و سی سال گذشته افغانستان در ذهنم تداعی می شود. البته شیوه جدید جنگ های داخلی که در عراق دیده می شود در نوع خود در جهان چیز جدید است و قبلا به این ابعاد و شدت در جهان رایج نبود. انتحار را می گویم. اگر این وضعیت ادامه یابد وضعیت مردم عراق بد تر از افغانستان سابق می شود. همان سخنی که منسوب به حضرت علی (ع) است همیشه یادم می آید که فرموده : حکومت ظلم بهتر از بی حکومتی است.
حکومت صدام اگر چه ظالم بود اما بهتر بود از وضعیت کنونی عراق که تقریبا حالت بی حکومتی دارد .
ملت عراق ملت ستم کشیده ایست. سالها زیر شلاق حکام ظالم بودند و حالا که سایه آنها از سرشان کم شده به این مصیبت جدید گرفتار گشته اند.
در چنین وضعیتی در کانگره امریکا در مورد خروج نیروهای امریکایی رای گیری شده و بحث صورت گرفته. البته طرح خروج مورد تایید قرار نگرفته اما سوال اینجاست که چرا باید خروج نیروهای امریکایی از عراق را به برسی گرفت؟ مگر امریکایی ها نمی دانند که در صورت خروج از عراق در چنین اوضاعی در حقیقت حکم مرگ صدها هزار نفر را امضا می کنند؟ آمدند همه چیز را لگد مال کردند و حکومت را سقوط دادند و حالا به همان حالت مردم بد بخت را رها کرده و بروند؟؟ مردم عراق این ظلم بزرگ را به کجا باید شکایت کنند؟
من برای دولت مردان عراق موفقیت آرزو می کنم و امیدوارم با هوشیاری کامل از این مرحله حساس بگذرند و کشور را به سوی وحدت ملی و صلح و ثبات رهنمون شوند.
