ناگفته پیداست که کشور باستاني ما افغانستان نقش غير قابل انکاري را در انکشاف و رشد ادبيات شيرين دري دارد. در طول تاريخ شاعران ، اديبان و دانشمندان بزرگي از اين سرزمين ادب پرور برخاسته اند که هرکدام درخت کهن چندين هزار ساله زبان فارسي را آبياري کرده اند ، از آن جمله ميتوان به مولانا ، ناصر خسرو، رودکي، سنايي و دهها شاعر بزرگ ديگر اشاره کرد. مردم ما زماني در قلمروي مي زيسته اند که خاستگاه و پرورشگاه لسان الغيب حافظ ، سعدي ، فردوسي ، خيام و صدها اديب و دانشمند ديگر بوده است که هرکدام صاحب جايگاهي نه تنها در ادبيات فارسي بلکه ادبيات جهان دارند. در نشان دادن اتحاد و همبستگي بشر در هيچ زباني شعري به زيبايي و غناي سروده معروف سعدي که مي گويد "بني آدم اعضاي يکديگرند" سروده نشده است.
حال مقصود من از ياد آوري پيشينه روشن و افتخار آفرين ادبي افغانستان چيست؟ و اکنون بعد از پشت سر گذاشتن دو دهه جنگ داخلي و نابساماني هاي سياسي و اجتماعي وضعيت ادبيات کشور مان چگونه است؟ .... ادامه مطلب را بخوانید
ادامه مطلب
