رییس جمهور ما گاهی حرفهایی می زند که ما به حیث شهروندان این وطن از شنیدن آن خجالت می کشیم.

این بار گناه بزرگترین مشکل کشور یعنی فساد اداری را انداخت به گردن خارجی ها. چه خوب است که آدم کسانی را داشته باشد که هر وقت مشکلی بروز کرد به راحتی مسئولیتش را متوجه آنان کند و خود را بیگناه نشان بدهد.

کرزی می گوید با بیرون رفتن خارجی ها ریشه فساد هم خشک می شود. می دانید چرا این طور فکر می کند؟ چون بیرون رفتن خارجی ها و کنار رفتن کرزی از قدرت همزمان است. شاید با تغییر رییس حکومت و همزمان با کمتر شدن کمکهای نقدی خارجی فساد در افغانستان کمتر شود. به خاطر اینکه آن زمان مردم فکر نکنند که فساد به خاطر کنار رفتن کرزی کمتر شده و در تمام این مدت عملکرد ضعیف کرزی باعث فساد شده است، خودش دارد این مفکوره پیشاپیش در جامعه تزریق می کند که کمتر شدن فساد نه به خاطر کنار رفتن کرزی بلکه به خاطر خروج خارجی هاست.

امریکا و جامعه جهانی با صرف میلیاردها دالر و خون هزاران جوان غربی حکومتی را تاسیس کردند و از زیر بال این حکومت نو پا گرفته قدم قدم او را به طرف دیموکراسی، مدنیت، آزادی بیان، حقوق شهروندی، پارلمان، مطبوعات، رسانه های آزاد، درس و تعلیم، قانون اساسی و صدها مقوله متمدنانه سوق دادند. حالا رییس همین حکومت نمکدان می شکند و به صورت مربی خود چنگ می زند.

اینکه هیچ مامور دولتی بدون رشوت حتی قانونی ترین کارهای شهروندان خود را انجام نمی دهد گناه خارجی هاست؟

اینکه هر صاحب مقام دولتی به محض نشستن در یک منصب حکومتی به فکر حل کردن این معماست که از کدام راه می توان زود تر و بیشتر جیبهای خود را پر پول ساخت گناه خارجی هاست؟

این که ما دل خودمان به هموطنان مظلوم و بد بخت مان نمی سوزد گناه خارجی هاست؟

اینکه طالبان خونخوار ما وقتی افغان را می دزدند سر می برند و وقتی غربیها را می گیرند در مقابل پول رها می کنند گناه خارجیهاست؟

کمی وجدان، کمی احساس، کمی سر به گریبان بردن خیلی چیزها را برای ما روشن می کند.