دیروز خبر مرگ سید مصطفی کاظمی را در انفجار بغلان شنیدم. واقعا متاثر شدم. میدانید مرگ هیچ کسی مرا شاد نمی کند. مخصوصا کسانی را که بشناسم. مصطفی کاظمی در میان شخصیت های سیاسی کشور یک چهره مطرح و برجسته بود. وجود او در صحنه سیاسی افغانستان در مجموع مثبت بود. شاید دامن او هم در خونریزی های دهه هفتاد افغانستان آلوده شده باشد اما هر چه بود در تحولات بعد از سقوط طالبان یک عنصر فعال بود که برای آبادی و پیشرفت افغانستان کار می کرد. او از معدود سیاسیون افغانی بود که در کنفرانس بن حضور داشت .در میان چهره های جهادی در واقع او یکی از باسواد ترین و مفید ترین اشخاص بود. مرگ او بسیاری از افراد ملت از اقوام مختلف را متاسف ساخت. 

آنچه مرا متعجب ساخت این بود که سخنگوی طالبان مسئولیت حمله را به عهده نگرفت و حتی آن را محکوم کرد. اولا اگر این کار طالبان نیست پس کار چه کسی می تواند باشد؟ همه میدانیم که اگر این کار طالبان می بود آنها از به عهده گرفتن آن ابایی نمی کردند. در ثانی طالبان چرا این حمله را محکوم کردند؟ مگر کشته شدن اطفال و افراد بیگناه در حملات انتحاری طالبان اتفاق نمی افتد؟ مگر تلفات جانبی در حملات انتحاری طالبان برای آنها مهم است؟ اینها سوالاتی است که زمان شاید جواب آن را به ما ارایه کند.

سید مصطفی کاظمی